این روزها فکرم بد جوری خط خطیه
         هی میگه از این شاخه بپر رو اون شاخه
     تا میام ببینم چی درسته و چی غلط!!!
  باز میگه:نه!!!!! این شاخه که روش نشستی ضعیفه...
                                                                میشکنه....
                                                                     بپر.....بپر

پ.ن:ماجرای ما هم شده مثنوی هفتاد من کاغذ.

دیرگاهی است در این تنهایی
                         
                            رنگ خاموشی در طرح لب است
 
بانگی از دور مرا می خواند 
                        
                              لیک  پاهایم  در قیر شب است.....
                                                  
                                                                    
پ.ن:امروز یه جرقه ای زد به ذهنم٬ شاید هم پیشنهاد یه دوست٬ گفتم "چرا خودم چیز ننویسم"... همین که شروع کردم به نوشتن٬ دیدم "نه" ما این کاره نیستیم......گاو نر می خواهدومرد کهن.!!!!
اینه که بازم شعر دزدیدیم و چسبوندیم به دیوارمون....

کاش قرصی، شیافی، چیزی ضد شک و تردید اختراع می‌شد.

فردا و ديروز با هم دست به يکي کردند.

عشق

از ما گذشت نيك و بد .

عشق در دریا غرق شدن است

    تو اگر می دانستی
            که چه زخمی دارد
                    که چه دردی دارد
                      خنجر از دست عزیزان خوردن 
    از من خسته نمی پرسیدی که چرا تنهایی